حرف زدن در مدیوم سینمای کوتاه که نه سینما بلکه ویدیو است به مراتب هزینه کمتری دارد اما آیا این هزینه را باید کارگردانی که می خواهد حرف بزند بپردازد؟بدون بازگشت سرمایه و بدون عوامل حرفه ای که اگر دوستت باشند بدون هزینه کار میکنند و اگر نباشند هزینه های کلان میگیرند؟تو می خواهی حرفی که میزنی به بهترین شکل از زبان کسی شنیده شود که می تواند به زیبایی آن را ادا کند و اگر نه کسی که میشنود باور نمیکند و حرف های تو هم شکلی مسخره به خود میگیرد.در واقع اگر هم تهیه کننده ای پیدا شود و تورا قبول داشته باشد و بعد از مدتی کلنجار رفتن با فیلمنامه ات میخواهد که تو به همین حرف های چند دقیقه ایت سر و شکلی که او میخواهد بدهی و این تو را دور میکند از جملاتی که میخواستی و صفحه هایی که تک تکشان تو بودی و افکار تو.پس اندیشه خود نویسنده و فیلمنامه نویس که توقع زیادی هم ندارد و میخواهد کاری کوتاه را به نمایش بگذارد چه میشود؟مجبور میشوی قبول نداشته های تهیه کننده را بنویسی تا هزینه ای صرف فیلم کوتاه تو شود و ساخته شود.که این نه در فیلم کوتاه بلکه در سینمای بلند هم هست که میبینیم گاهی فیلمساز مجبور می شود حرف دیگران را بزند تا خودش و به عبارتی نماهایی به فیلم اضافه شود تحمیلی و بدون نظر کارگردان و فیلمنامه نویس.همه ما در بچه گی هامان معلمی داشتیم که تکلیفی می داد تا ما بنویسیم و ما هم میرفتیم مدتها روی آن کار میکردیم و زحمت میکشیدیم با خودکار مداد مینوشتیم کاغذهای زیادی پاره می کردیم تا به بهترین شکل مشق هایمان را بنویسیم.در مواقعی نوک مدادمان یا جوهر خودکارمان هم تمام می شد.اما می نوشتیم و وقت زیادی را صرف مشق هایمان میکردیم.تا اینکه معلم مشق های بچه ها را میدید و روی آنها خط میکشید و آفرین و صد آفرین میداد و ما خوشحال بودیم از اینکه مورد توجه معلممان قرار گرفتیم.اما چه کسی سیاه مشق های فیلم کوتاه ساز را خط میزند؟چه کسی به این فیلم ها تو جه می کند؟حتی غمناک ترین موضوع این است که سیاه مشق ها گاهی به علت نبود سرمایه در مرحله تولید و یا تدوین نیمه تمام می ماند.تا فیلمساز در همان جا خطی بکشد به دور همه حرف هایش و دیگر دنبال فیلم کوتاه نرود به هر حال اینجاست که می فهمیم فیلم کوتاه در جامعه ما جایی ندارد در جامعه ای که وقتی فیلمی از سینمای حرفه ای با حرف های کلیشه ای و کوچه و بازاری اکران می شود فروشی غیر قابل تصور میکند.آیا سینمای کوتاه هم مثل سینمای بلند نیاز به اکران و دیده شدن ندارد؟آیا زمان چندین فیلم کوتاه در طول روز صرف کارهای بیهوده نمیشود؟به قول آقای ناصر صفاریان در سایت www.saffarian.ws((به هر حال در این شهر شلوغ ، ترافیک است و راه دور است و روزمره گی و روزمرگی زندگی هست و ... خلاصه آن قدر چیزهای مختلفی هست که بتوان بهانهای آورد. بهانهای بس معقول و منطقی.
... اما مساله، مساله نیامدن چند فیلمساز به یک هفته فیلم نیست. مساله جامعهای ست که شاعرانش میگویند و نمیخوانند، نویسندگانش مینویسند و نمیخوانند، اهل موسيقياش مینوازند و نمیشنوند، فیلم سازانش میسازند و نمیبینند و ...
و مساله مهم تر این که همه هم مدعیاند. و... البته بنده هم – به هر حال – یکی از این همه. نه بیرون گود، که فردی از دل همین سرزمین و از میان همین مردمان. ...« بر ما چه رفته است ؟ بر ما چه میرود؟ »)) درست است فیلم دیدن چیز بدی نیست.اما آیا این کار نیاز یه تبلیغات و حمایت ندارد؟آیا با این کار فیلم کوتاه سازان با انگیزه بیشتری به کار خودشان ادامه نمی دهند؟و به قول آقای روبرت صافاریان ساختن و دیده نشدن با نساختن فرقی ندارد.که این خود درد بزرگی است برای کوتاه سازان چه داستانی چه مستند و چه تجربی و انیمیشن.
علیرضا اجلی
