دی وی دی فیلم کوتاه های اروپایی با ۴ فیلم کوتاه داستانی , از کارگردانان بزرگ در دست تولید است.در این مجموعه که ژان لوک گدار یکی از کارگردانان است , بیوگرافی و فیلموگرافی کارگردانان به همراه شرح مختصری از فیلم در دسترس است.دوستداران فیلم کوتاه می توانند این دی وی دی را از مراکز عرضه محصولات فرهنگی بخواهند و یا سفارش دهند.تلفن سفارشات:۰۹۱۲۳۸۰۹۳۶۴ـ۰۹۱۲۲۳۸۸۷۹۵ایمیل:europeanshortfilms@gmail.com
نقدی بر بی توجهی به سینمای کوتاه
نوشته علیرضا اجلی
حرف زدن در مدیوم سینمای کوتاه که نه سینما بلکه ویدیو است به مراتب هزینه کمتری دارد اما آیا این هزینه را باید کارگردانی که می خواهد حرفی بزند بپردازد؟بدون بازگشت سرمایه و بدون عوامل حرفه ای که اگر دوستت باشند بدون هزینه کار میکنند و اگر نباشند هزینه های کلان میگیرند؟تو می خواهی حرفی که میزنی به بهترین شکل از زبان کسی شنیده شود که می تواند به زیبایی آن را ادا کند و اگر نه کسی که میشنود باور نمیکند و حرف های تو هم شکلی مسخره به خود میگیرد.فرصت يك لحظه ديدن واقعيت در فيلم كوتاه غنيمت است.كه خيلي ها دركش نمي كنند و با گوشه و كنايه فيلم را به جرم كوتاهي به سخره مي گيرند.صميميت فيلم كوتاه به جهت ارتباط با زندگي واقعي و در دسترس بودن شخصيت ها كه از دل شهر و جامعه بيرون آمده اند اين را اثبات مي كند.وقتي فيلم كوتاهي ميبينيم كه در مدت زمان كمتر از ده دقيقه حرفهاي بزرگ و ريشه داري مي زند و ما را به فكرفرو مي برد سخت از اينكه هيچ توجهي به اين گونه نمي شود ناراحت مي شويم.اگر مسئله سود است که مگر این نیست که خیلی از هنرمندان در گرسنگی کار میکردند و کارهایشان مشهورترین کارهای جهان می شد.مگر این نیست که هنرمند به مسائل مادی فکر نمیکند؟مگر روح هنرمند پاک نیست؟آری فیلم ساختن نیاز به سرمایه دارد.نیاز به تجهیزات دارد نیاز به عوامل دارد اما اینها دلیل این نیست که روح هنر مادی باشد.هنر مندان فیلم کوتاه ساز که هنرمند به معنای واقعی هستند به این جهت که نه به سود فکر می کنند نه به سرمایه نه به اکران نه به جایزه و فقط به رشد فرهنگ و مشکلات اجتماعی بیشتر و گاه سیاسی و اقتصادی, ارزشمند هستند.این جای شکر است که ما با فیلمهای خالصی مواجهیم.با فیلمهایی که نه ارزش مادی که ارزش هنری دارند ارزش دیدن دارند.چرا باید فیلم کوتاه امیدی به جشنواره ها و جوایز داشته باشد وقتی نه ارزشش با گرفتن جایزه بالا می رود نه با نگرفتن پایین, چند نفر از طرفداران سینما آثار ماندنی کوتاه مستند و داستانی را دیده اند؟چند نفر به خاطر دیدن فیلم کوتاه به جشنواره ها می روند؟در کشور ما این نگاه آرمانی است که کسی که فیلم کوتاه می سازد نمیخواهد به سینمای بلند برود و بیشتر در حد شعار است در حد یک نظریه در حد شوخی.که البته خیلی از هنرمندان با این حال که می توانستند فیلم سینمایی بسازند اما کوتاه ساختند یا مستند بلند ساختند تا بمانند در این سینما و حتی با این حال که دیده نمی شدند به عشق این هنر ماندنی شدند.طرز فکر غلطی که خیلی ها دارند این است که فیلم با فروش معرفی میشود و اگر فیلمی اکران نشود پس نه ارزش هنری دارد و نه ارزش دیدن که این کذب است و همه میدانیم که یک فریم از فیلم های این هنرمندان می ارزد به فیلم های سینمایی که تولید شدن یا نشدنشان فرقی به حال کسی ندارد.همه ما در بچه گی هامان معلمی داشتیم که تکلیفی می داد تا ما بنویسیم و ما هم میرفتیم مدتها روی آن کار میکردیم و زحمت میکشیدیم با خودکار مداد مینوشتیم کاغذهای زیادی پاره می کردیم تا به بهترین شکل مشق هایمان را بنویسیم.در مواقعی نوک مدادمان یا جوهر خودکارمان هم تمام می شد.اما می نوشتیم و وقت زیادی را صرف مشق هایمان میکردیم.تا اینکه معلم مشق های بچه ها را میدید و روی آنها خط میکشید و آفرین و صد آفرین میداد و ما خوشحال بودیم از اینکه مورد توجه معلممان قرار گرفتیم.اما چه کسی سیاه مشق های فیلم کوتاه ساز را خط میزند؟چه کسی به این فیلم ها تو جه می کند؟ما گاهی مشقهایمان را به کس دیگری می دادیم و می نوشت و برای این کار تنبیه می شدیم اما انگار این فقط در کودکی بود و فرقی ندارد سیاه مشقهای فیلم کوتاه ساز برای خودش نباشد و برای این تشویق هم می شود.حتی غمناک ترین موضوع این است که سیاه مشق ها گاهی به علت نبود سرمایه در مرحله تولید و یا تدوین نیمه تمام می ماند.تا فیلمساز در همان جا خطی بکشد به دور همه حرف هایش و دیگر دنبال فیلم کوتاه نرود به هر حال اینجاست که می فهمیم فیلم کوتاه در جامعه ما جایی ندارد در جامعه ای که وقتی فیلمی از سینمای حرفه ای با حرف های کلیشه ای و کوچه و بازاری اکران می شود فروشی غیر قابل تصور میکند.آیا سینمای کوتاه هم مثل سینمای بلند نیاز به اکران و دیده شدن ندارد؟نیاز یه تبلیغات و حمایت ندارد؟آیا با این کار فیلم کوتاه سازان با انگیزه بیشتری به کار خودشان ادامه نمی دهند؟ ساختن و دیده نشدن با نساختن فرقی ندارد.که این خود درد بزرگی است برای کوتاه سازان چه داستانی چه مستند و چه تجربی و انیمیشن.
